HOOFDPIJN...
Het was verleden week een lange treinreis in Egypte, van Aswan naar Cairo, 13 uur. Wel comfortabel, airconditioned, maat toch lang.
Halverwege stopte de trein weer eens.,in een plaats die Sohag bleek te heten en volgens het boekje een wat grotere stad met een universiteit.
Ik zat aan het raam, met een vrije plaats naast me. Aan de andere kant van het gangpad was nog een plaats vrij, aan het raam zat een vrij jonge man.
Een jonge vrouw kwam het gangpad af, zag de twee plaatsen open, vroeg met haar ogen of ze vrij waren, kreeg van twee kanten het teken : ga maar zitten. Ze streek naast mij neer.
Aarzelend begon ze in het engels tegen me te praten, alsof ze die taal alleen uit boekjes kende en iet gewend was het te spreken. Ze bleek op de universiteit te studeren, halverwege de 18 en 19 te zijn. Kennelijk praatte ze graag, want af en toe wisselde ze ook wat woorden uit in het Egyptisch met de man aan de andere kant. Vrij natuurlik, want vergeleken met haar ben ik maar een ouwe knar en de man daar was meer haar leeftijd. Maar het viel me op dat ze iedere keer dat ze dat deed zichzelf excuseerde, zo van: een minuutje maar of just a moment.
Ik denk dat ze waarschijnlijk gefascineerd was met en oudere man te praten in een voor haar vreemde taal. En bovendien iemand die haar als gelijke benaderde.
Na een paar uur zei ze me dat ze wat hoofdpijn had en daardoor niet op haar best was, ook weer naar het leek om zich te excuseren voor zichzelf. Ongeweten trok ze daarmee mijn aandacht, want beroepshalve heb ik nogal wat te maken met mensen met hoofdpijn.
Dus vroeg ik haar of ze dat wel vaker had. Ja was het antwoord, als ze zich te druk maakte of overbelast was.
Om haar uit te testen vroeg ik of ze wist dat ze een dergelijke hoofdpijn snel weg kon krijgen. Dat wist ze niet maar ze vroeg me wel hoe dat te doen. Ik zei tegen haar: als je naar het toilet gaat, je vinger in je keel steekt zodat je gaat braken, en onder dat braken zo hard mogelijk gilt, is het zo weg. Ik zei erbij dat ik niet dacht dat ze dat zou doen, omdat dat zo raar zou klinken. Ze sloot een compromis met zichzelf en zei dat ze het thuis bij haar ouders een keer zou proberen.
Na een tijdje ging ze naar de WC. Toen ze terugkwam zag ze er uit alsof ze nogal wat hoofdpijn had. Maar ik had geen gegil gehoord uit die richting dus ik dacht: ze heeft het vast niet gedaan daar op de WC.
Intussen was er een familielid van haar komen \opdagen, een man van een jaar of 60, met wie ze een soort conversatie begon, maar alweer niet zonder het: een minuutje maar, tegen me gezegd te hebben. Het stokte, ze praatte weer met mij, een kort tijdje en draaide zich toen half om en liet merken dat ze het moeilijk had in het leven, door haar houding. Maar het viel me ook op, dat ze toen ze zich van mij afdraaide zich niet weer excuseerde.
Na een minuut of tien draaide ze zich weer terug, alsof ze weer tegen me wilde gaan praten. Ik gaf haar geen kans maar zei: ik bent eigenlijk erg boos op je, omdat je je niet hebt verontschuldigd toen je voor je uit begin te kijken.
Ze keer verschrikt naar me, draaide haf weg en begon toen ineens te lachen en stak haar hand naar me uit. Ik schudde die en we lachen samen om de situatie.
Ze had kennelijk een nieuwe manier gevonden om de hoofdpijn te stoppen, want ik heb nog nooit iemand meegemaakt die kon \lachen terwijl hij (hoofd)pijn had.
De rest van de rit zei ze niet veel \tegen me, wel keek ze van tijd tot tijd naar me, als iemand bij wie ze zich uitermate veilig voelde. Ze zag er heel moe uit. Dat kan want al dat hoofdpijn maken is best vermoeiend en dat kwam er nu ineens uit.
In Caïro werd ze opgehaald door een tante. Terwijl ze met die meeliep keek ze nog een keer achterom en lachte weer.